Hewalex

Budowa kolektora

Podstawowe produkty stanowią kolektory słoneczne KS2000 oraz osprzęt związany z ich montażem. Hewalex produkuje kolektory z absorberami pokrytymi czarnym chromem oraz wysokoselektywną warstwą tlenków tytanu TiNOX® classic. Z początkiem 2008r. firma wprowadziła do swej oferty wysokowydajne próżniowe kolektory HEWALEX KSR-10.

BUDOWA KOLEKTORA PŁASKIEGO KS 2000

Płaskie kolektory słoneczne produkcji Hewalex zbudowane są z:

1. Szyby kolektora wykonanej ze szkła hartowanego o niskiej zawartości tlenku żelaza. Charakteryzują się wysoką przepuszczalnością promieniowania słonecznego (ok. 92% widma energetycznego). Kolektory oznaczone symbolem P w nazewnictwie (np. kolektor KS 2000 SLP czy KS 2000 TP) pokryte są szybą o najwyższej klasie wydajności U1.

2. Absorbera - płyty miedzianej (charakteryzującej się wysokim przewodnictwem elektrycznym i cieplnym) pokrytej warstwą pochłaniającą promieniowanie słoneczne. Stosuje się dwa rodzaje pokryć selektywnych - czarny chrom oraz warstwę TiNOX® Classic, będącą związkami tlenku tytanu i krzemu. Oba pokrycia charakteryzują się wysoką sprawnością pochłaniania promieni słonecznych (ok. 95%) oraz niską emisyjnością. Emisyjność należy rozumieć w ten sposób, że przy nagrzaniu absorbera do temperatury pracy do wysokości np. 70^oC, część pochłoniętej energii słonecznej jest z powrotem wypromieniowana. Pod płytą absorbera znajduje się orurowanie kolektora wykonane z rur miedzianych, w których przepływa niezamarzający płyn. Jego zadaniem jest odebranie ciepła z powierzchni absorbera i przekazanie go do wody użytkowej w podgrzewaczu.

3. Izolacji i obudowy kolektora. Aby ograniczyć straty ciepła z kolektora, absorber umieszczony jest w obudowie wykonanej z blachy aluminiowej, wewnątrz której znajduje się izolacja termiczna. Izolacja ta wykonana jest ze specjalnej wełny mineralnej.

Schemat budowy kolektora płaskiego

Zasada działania instalacji solarnej

Każda instalacja solarna składa się z baterii kolektorów, umieszczonej zazwyczaj na dachu budynku, podgrzewacza umieszczonego wewnątrz budynku (zazwyczaj w sąsiedztwie kotła c.o. i zespołu pompowo-sterowniczego umieszczonego obok podgrzewacza (zwykle na ścianie).

Zasada działania instalacji solarnej jest następująca: kolektor solarny zamienia promieniowanie słoneczne na ciepło. Nośnikiem ciepła jest niezamarzający roztwór glikolu propylenowego krążący w instalacji na skutek pracy pompy obiegowej w zespole sterowniczo-pompowym. Bateria kolektora połączona jest hydraulicznie z wężownicą umieszczoną w podgrzewaczu wody użytkowej dwoma rurami miedzianymi o średnicy dobranej do wielkości baterii słonecznej. Nośnik (roztwór glikolu) zabiera ciepło z kolektorów i przenosi je do wężownicy, która nagrzewa wodę w podgrzewaczu.

W poprawnie wykonanej instalacji solarnej, różnica temperatur pomiędzy nośnikiem wypływającym z kolektora a dopływającym do kolektora powinna wynosić maksymalnie 15^oC. Oznacza to, że zawsze kolektor słoneczny posiada wyższą temperaturę niż temperatura wody w zbiorniku. Poprawnie zaprojektowana instalacja (składająca się z właściwie dobranych podzespołów do pojemności podgrzewacza, ilości kolektorów słonecznych oraz właściwie podłączonej całej instalacji) powinna w ciągu godzin pracy kolektorów nagrzać wodę w zbiorniku do temperatury nie wyższej niż 70^oC. Im temperatura pracy kolektora jest wyższa, tym większe są straty ciepła przez wypromieniowanie.